ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

          ตลอดช่วงเวลาของคนเรามันจะมีเรื่องที่เข้ามากมามาย บางเรื่องทำให้เราหัวเสีย บางเรื่องทำใหเราหยุดเดิน บางเรื่องทำให้เรายิ้มได้ สิ่งเหล้านี้ล้วนเกิดขึ้นกับเราทุกคนเพียงแค่ว่า ตอนนี้เราสุข ตอนต่อไปเราทุกข์ หรือตอนต่อไปไม่มีอีกแล้ว  

          ช่วงหนึ่งของชีวิต(มัธยมศึกษาตอนต้น) ผมมีประสบการณ์เรื่องการแก้เชือกที่พันกัน มันเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ทำให้ผมหน้าเบื่อมากที่เดียว จนบางครั้งก็อารมณ์เสีย และบางครั้งก็มีความฉลาด(ที่ดูโง่ไปนิด) ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบเรื่องง่ายๆ การนั้งแก้ปมเชือกมันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก และน่าเบื่อมาก ดังนั้นความคิดก็เข้ามาในหัวของผมคือ การใช้มีดเป็นเครื่องมือที่ดี สำหรับงานนี้ ผมเริ่มใช้มีดที่จะตัดปมเชือกเหล่านั้นออกไปที่ละเล็กที่ละน้องที่ก็ทำได้แต่ผลมันก็คือ เชือกเส้นนั้นมันสามารถใช้งานได้นิดเดียว แต่ผมก้รู้สึกโล่งไปทันที แต่ก็คงมีอีกหลายๆครั้งที่ผมยังคงแก้ปมเชือกที่มันพันกันแบบสุดๆ ด้วยการใช้มีดและผลมันก็เหมือนเดิมคือ เหลือเชือกนิดเดียวที่เอาไว้ใช้ประโยชน์แทนที่ผมจะได้ใช้เชือกทั้งหมด หรือบางครั้งตัดผิดก็ใช้เชือกเส้นนั้นไม่ได้เลย แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่ผมสามารถที่นั่งแก้ปมเชือกด้วยมือของตนเองและผลมันก็คงเหลือเชือกเส้นเท่าเดิม และใช้ประโยชน์มันจากความยาวทีมันมี และคุณค่าของเชือกมันก็เท่าเดิม

          ปัญหาก็เป็นเช่นปมเชือกที่พันกันไว้ให้เราแก้ เป็นไปไม่ได้ที่เมื่อเรามีปัญหาแล้วเราไม่รู้สึกที่จะเหนื่อย ที่จะท้อหรือที่จะหยุดมันพอแค่นี้  เชือกที่มีปมพันกันยุ่งเหยิง เราเห็นใครสักคนไหมที่นั่งแก้ปมเชือกอย่างตั้งใจ สำหรับผม ผมคิดว่าบรรดาพ่อแม่ ลุง-ป้า ของเราคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านั้นแน่นอน เพราะอะไรทำไม ท่านถึงยังคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านี้ ผมอยากบอกว่า เชือกที่ท่านแก้ เชือกเส้นนั้นที่ท่านค่อยๆแก้ปมของมันออกทีละเล็กทีละน้อง ก็เพราะท่านคงเห็นถึงความจำเป็นที่จะใช้มันอย่างมันมี เพื่อจะได้ใช้เชือกรัดอะไรอะไรหลายอย่าง ปัญหาก็เช่นกัน เมื่อเราก้าวผ่านมันด้วยการแก้ปัญหาด้วยตัวเราเองหรือ ด้วยการช่วยเหลือของคนอื่น เราก็จะเห็นถึงคุณค่าของมัน จริงที่เราบอกว่า ใช้มีดก็ได้นิครับ อย่าลืมนะครับว่า ใช้แล้วเราเหลือเชือกยาวเท่าเดิมหรือไม บางครั้งปัญหาของเราก็ไม่ใช่จะแก้ได้ง่ายๆ ไม่ใช่ชั่วโมงเดียว วันเดียว หรือเดือนเดียว มันอาจใช้เวลานานเป็นปี สองปี หรือหลายๆปี เช่น ผมกว่าจะคืนดีกับเพื่อนของผมต้องใช้เวลาถึง 6 ปี มันนานไหมครับ นานมากนะครับ แต่เมื่อผมทำได้ คุณทำได้ สิ่งที่ได้ก็คือ ความสุข แม้จะนานก็ตาม เช่นกันพ่อแม่ ลุง-ป้า ที่นั่งแก้ปมเชือกนานก็ต้องทน เพื่อจะได้เชือกเส้นนั้นมาทั้งเส้น

          สิ่งที่น่าคิดและหยุดมองดู นั่นก็คือ เชือกที่เรานั่งแก้ปมที่พันกันอยู่อย่างยุ่งเหยิงอยู่นั่น เราจะให้มีดเลยหรือเราจะลองที่จะใช้มือของเราทั้งสองข้างแก้มันออกที่ละเล็กที่ละน้อย และที่สุดก็จะบอกกับตัวเองว่า ผมก็ทำได้ เห็นไหมครับแม่ แม่ก็จะบอกว่า ดีแล้วลูกขนาดเชือกที่พันยุ่งเหยิงที่กองอยู่ต่อหน้าลูกลูกยังแก้มันได้ นับอะไรกับปัญหาที่ลูกเจอแม่ก็เชื่อว่าลูกจะนั่งลงแล้วค่อยๆคิดค่อยๆแก้ เพื่อมันจะเกิดผลแก่ตัวลูกไม่มากก็น้อย หรือถ้าเป็นผลเสียก็อาจจะน้อยกว่าที่ลูกไม่คิดที่จะแก้มันเลย หรืออาจะมีผลเสียที่น้อยกว่าการใช้มีดตัดปมเชือกเหล่านั้นออกจนไม่เหลือเชือกที่จะใช้เลย 

มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์

มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์

           

 ชีวิตของเรามนุษย์มีคุณธรรมมากมายในตัวเอง ความรับผิดชอบเป็นคุณธรรมหนึ่งที่มนุษย์เรามีมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เนื่องจากเรามนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาตามภาพลักษณ์ของพระเจ้า (Image of God) นั้นเอง(ตามความเชื่อของคริสตศาสนา) มนุษย์เป็นบุคคลที่มีจิตวิญญาณ ไม่เหมือนกับวัตถุไร้ชีวิต พืช และสัตว์ คุณลักษณะนี้ทำให้มนุษย์เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า มากกว่าสิ่งสร้างอื่นๆ ที่มองเห็นได้ มีร่างกาย มีจิตใจ มีความนึกคิด ฯลฯ แต่นอกเหนือจากนี้    พระเจ้าเองก็ยังให้เรามนุษย์มีอิสระภาพหรือเสรีภาพ ในการที่เราจะเลือกกระทำหรือปฏิบัติอะไรก็ตาม เพียงแต่การเลือกใช้เสรีภาพนั้น จะต้องคงอยู่ภายใต้จิตสำนึกและจะต้องตามมาด้วยความรับผิดชอบ แล้วจริงหรือที่มนุษย์เรามีความรับผิดชอบต่อประวัติศาสตร์ แล้วคำเหล่านี้หมายถึงอะไร

ประวัติศาสตร์

      ประวัติศาสตร์ หมายถึง วิชาว่าด้วยเหตุการณ์ที่เป็นมาหรือเรื่องราวของประเทศชาติเป็นต้นตามที่บันทึกไว้เป็นหลักฐาน ความหมายตามรากศัพท์  ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน

       James Harvey Robinson กล่าวว่า ประวัติศาสตร์ คือ “ทุกสิ่งที่มนุษย์ได้ทำ ได้คิด ได้หวัง หรือได้รู้สึก”

ความรับผิดชอบ

      ความรับผิดชอบ คือ สภาพที่รู้จักภาระหน้าที่ และทำงาน หรือดำเนินการ ตามภาระหน้าที่ ให้บังเกิดผลลัพธ์มากที่สุด และเงื่อนไขที่ต้องมี คือ การรู้ (เรียนรู้และ/หรือรับรู้) ว่าภารกิจที่ต้องกระทำในหน้าที่นั้นๆ มีอะไรบ้าง หรืออีกนัยหนึ่งคือ รู้หน้าที่นั่นเอง การมีคุณธรรมความรับผิดชอบ "สื่อการมีคุณธรรม" การรู้จักหน้าที่ นั่นคือ การมีความสำนึกในหน้าที่

      ความรับผิดชอบความหมายตามรากศัพท์ ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๓๐
ให้ความหมายของความรับผิดชอบ  หมายถึง อาการ ยอมตามผลที่ดีหรือไม่ดีในกิจการที่ได้กระทำไป 

     
      สิ่งเหล่านี้เป็นความหมายหรือคำนิยามของคำเท่านั้น บางครั้งเราก็สามารถที่จะอธิบายถึงความหมายของคำเหล่านี้ได้ต่างๆมากมาย และคำสองคำนี้มันสำพันธ์กันอย่างไร
      ประวัติศาสตร์ถูกสร้างจากการกระทำของมนุษย์ เมื่อเราเองย้อนกลับไปมองชีวิตที่ผ่านมาเราก็จะเห็นถึงเรื่องราวมากมายทั้งแต่เราเกิด จนถึงจุดที่ยืนอยู่นั้นขณะนี้ ผมเองก็เช่นกัน เมื่อย้อนกลับไปมองก็เห็นว่า โห่! ผ่านมาแล้ว 24 ปี มันช่างมีเรื่องราวมากมายที่เดียว ตอนเป็นเด็กก็อยู่ในหม่บ้าน ที่เต็มไปด้วยท้องทุ่ง ผมเคยเป็นเด็กเลี้ยงวัว ผมเคยเล่นแอบหนี้แม่ไปเล่นน้ำ มันช่างเป็นเรื่องราวชีวิตตอนเด็กที่คล้ายกับเด็กๆในหมู่บ้านทั่วไป แต่ก็ไม่เหมือนกันทุกอย่าง ชีวิต 24 ปีมันก็ช่างยาวเหมือนกันมีทั้งเรื่องที่เป็นนต้นเหตุให้คนอื่น เช่น  เรื่องทะเลาะวิวาท หรืออุบัติเหตุทางรถยนต์ ฯลฯ มีทั้งเรื่องที่นำความยินดีมาให้พ่อแม่ เช่น ตอนเป็นนักเรียนประถม เป็นนักเรียนประพฤติดี สิ่งเหล่านี้มักเกินขึ้นกับเราแต่ละคนผมเชื่ออย่างนั้น นอกจากเรื่องราวที่เป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัวแล้วยังมีประวัติศาสตร์ของสังคม ชาติและที่สุด ประวัติศาสตร์โลก แล้วเรามีความรับผิดชอบแค่นั้นกับประวัติศาสตร์ เป็นความจริงที่ที่มนุษย์เราจะต้องมีความรับผิดชอบต่อประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน  ใช่! แล้วเราจะรับผิดชอบอย่างไร เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์มันผ่านไปแล้ว แน่นอนเรามนุษย์ก็คงต้องย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้น และคิดพิจารณาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผลมันเป็นอย่างไร ตัวอย่างที่ผมเองอยากนำเสนอคือ สงคราม เรารู้ว่าผลของสงครามมันเป็นอย่าง เราอยากให้มันเกิดขึ้นอีก เราอยากให้คนตายมากมายจนอาจไม่มีประเทศนั้นอยู่อีกต่อไปเหรอครับ ผมเชื่อทุกคนคงตอบว่าไม่ ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก สำหรับผมผมก็มองว่า สิ่งนี้ก็เป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่ง ที่เรากระทำได้ เพียงแค่เราย้อนกลับไปมองอดีตแล้วสิ่งที่ไม่ดีก็อย่างพยายามสร้างมันขึ้นมากอีก สิ่งไหนที่ดีก็จงสร้างมันขึ้นมากอีก

     

      สุดท้ายผมอยากนำเสนอว่า มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ สำหรับผม เราต้องมีความรับผิดชอบอย่างมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตมันเกิดจากการเลือกใช้ “เสรีภาพ” ของเราในทางนั้น สงครามเกิดขึ้น ก็เพราะบรรดาผู้นำเลือกที่จะใช้เสรีภาพในการก่อสงคราม อีกอย่างหนึ่งเมื่อเหตุการณ์ผ่านไปจงเอาเหตุการณ์เหล่านี้มาสอนคนในยุคต่อๆไป เพื่อที่จะได้ยินคำว่า “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” ถ้าซ้ำรอยที่ดีมันคงดีมากที่เดียว แต่ถ้าซ้ำที่เลวร้ายมันก็จะเลวร้ายและบางครั้งก็จะเลวร้ายกว่าเดิม 

      เพื่อนๆครับลองคิดดูว่า มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ ลองแสดงความคิดของเพื่อนๆด้วยนะครับ

เพลง ก้าวผ่าน (เรื่องราวชีววิต)

                                            ก้าวผ่าน

เหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต        กลับมาคิดถึงเรื่องราวที่เข้ามา

บางคราวนั้น เต็มไปด้วยปัญหา               แต่ไม่รู้ว่าผ่านมาได้อย่างไร

ก็คงมีแต่เพียงพระองค์              พระผู้ทรงคอยดูแลและไม่ห่าง

เมื่อทุกข์ใจ  พระองค์ช่วยเสริมพลัง        และให้ความหวัง สู่จุดหมาย

(#) เมื่อชีวิตนี้  ต้องก้าวเดิน      ขอให้เห็นถึงคุณค่า

กับเหตุการณ์และหนทางที่ก้าวผ่านมา   เก็บเอาแต่สิ่งที่ดี ปล่อยสิ่งร้ายอย่าได้นำพา

ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย

ไม่กังวลอะไรต่อแต่นี้                 เดินตามเสียงของหัวใจและมุ่งไป

อดีตที่ผ่านเลย คงเหลือความดีได้           และคงไม่ ปล่อยใจเรา ให้หลงทาง (#)

                      ......ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย......

ชีวิตของเรามักจะมีเรื่องราวมากมายเข้ามา บางครั้งมันจะทำให้เราทุกข์ บางครั้งมันจะทำให้เราสุข
สิ่งต่างๆ เหล่านี้มันก้าวเข้ามาสร้างชีวิตของเราให้เป็นประวัติศาสตร์สำหรับเรา
ที่สุด ชีวิตของเราจะต้องก้าวผ่านเรื่องราวเหล่านี้ พร้อมกับพระองค์