เงื่อนไขของชีวิตก็คือ ความตาย

เงื่อนไขของชีวิต มันก็คือ ความตาย

เงื่อนของการไปสวรรค์ มันก็คือ การทำความดีด้วยความรัก

เงื่อนไขของการตกนรก มันก็คือ การทำไม่ดีกับเพื่อนพี่น้อง

ชีวิตของเรามมนุษย์มีการใช้เงื่อนไขอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งผมนั่งกินหนังหมูทอด(อร่อยมาก)  ก็ก็คิดถึงเงื่อนไขของชีวิตมันคืออะไร เพื่อนๆว่ามันคืออะไร ความคิดของผมมันก็คือ ความตาย การตายเป็นอะไรที่เรามนุษย์ต้องพบต้องเจอไม่มีใครข้ามมันไปได้ เพียงแต่ว่าเวลานั้นจะมาถึงตอนไหน แล้วที่สุดมนุษย์เราก็ต้องจบชีวิตลง

 แต่ก่อนจะจะจบชีวิตลงนั้น เรามนุษย์เองยังต้องดำเนินชีวิตไปวันแล้ววันเล่า ผมเองก็คนหนึ่งที่เป็นอย่างนั้น ตอนเด็กผมมีเงื่อนไขกับแม่ของผม มันเป็นอะไรที่ต้องทำแล้วมันจะได้มาซึ่งสิ่งที่ผมอยากได้ นั้นก็คือ ตอนเด็กประมาณ ป.4 หลังจากเลิกเรียนปมจะต้องกลับบ้านมาล้างจาน กวาดบ้านถูกบ้าน หรือบางวันผมจะต้องซักผ้าซึ่งต้องใช้มือทำ มันรู้สึกเหนื่อยมาก แต่เพื่อที่จะได้ไปเล่นกับเพื่อนๆโดยที่จะไม่โดนแม่ตีเมื่อตอนกลับมาจากการไปเล่นกับเพื่อนๆนั้นเอง นี้ก็เป็นเงื่อนไขสำหรับผมตอนเด็กๆ

 หลังจากนั้นเงื่อนไขสำหรับผมคืออะไร เมื่อตอนผมอายุ 19 ผมอยู่บ้านอบรมที่บ้านเณรเล็กอุดร พอจะสิ้นปีผมจะต้องไปบ้านอบรมที่นครราชสีมา แต่ก็มีเงื่อไขที่บอกว่า ต้องสอบภาษาอังกฤษให้ผ่าน 400 คะแนน ผมคิดในใจ ณ เวลานั้น ทำไมต้องเอาอะไรมาเป็นเงื่อนไขของการก้าวหน้า แต่ที่สุดผมสอบได้ 410 พอดี 555 ดีใจมาผ่านแล้ว ที่สุดผมก็ไปอยู่บ้านอบรมที่นครราชสีมา

 เงื่อนไขเหล่านี้มันเกิดขึ้นตลอดเวลา เช่น  เงี่อนไขเวลาที่เราทะเลาะกับเพื่อน เราก็จะสร้างเงื่อนไขสำหรับตนเองขึ้นมา กล่าวคือ ถ้ามันไม่มาขอโทษก็ไม่ต้องคุยกัน  หรือว่าเงื่อนไขอื่นๆๆมากมาย

ที่สุดแล้วผมเพียงอยากจะบอกว่า เงื่อนไขของชีวิตเรานั้นมันมีมากมาย ตั้งแต่เด็กจนตาย ตายไปแล้วยังมีเงื่อนไขที่ว่า ทำดีไปสวรรค์ ทำชั่วไปนรก สิ่งเหล่านี้มักจะควบคุมเรามนุษย์ให้ดำเนินชีวิตไปเรื่อยๆ แต่เราอย่าลืมว่าเราทุกคนก็จะจบชีวิตลงกันทุกคน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีเงื่อนไขนั้นก็คือ ความรักของพระเจ้าที่มีต่อเรามนุษย์ พระองค์ไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย พระองค์ให้เรามีเสรีภาพในการดำเนินชีวิต เพียงแต่เราต้องพึ่งระวังในการใช้เสรีภาพของเราเองด้วย ครับสำหรับเนื้อหาเหล่านี้ผมอยากชวนเพื่อนๆคิดดูว่าอะไรเป็นเงื่อนไขชีวิตของเรา ดูๆดีๆคิดอย่างดีแล้วจะพบเงื่อนไขในชีวิตมากมาย55

ความทรงจำ ที่เราไม่อาจจะลบมันได้

 ความทรงจำ ที่เราไม่อาจจะลบมันได้ 

ความทรงจำ เป็นสิ่งผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา

ความทรงจำ เป็นความสุข ความเศร้าที่เกิดขึ้น

ความทรงจำ เป็นทั้งสิ่งที่อยากจำและไม่อยากจดจำมัน

     

     ความทรงจำ ผมเชื่อว่าเราทุกคนอยากจดจำเพียงแค่ความทรงจำดีๆเท่า และมองข้ามความทรงจำที่มันเลวร้าย เพราะอะไรทำไมเราถึงเป็นอย่างนั้น ความทรงจำที่ดีมันก็เป็นเพียงสิ่งที่เราคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วเราก็มีความสุข มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเรา ยิ่งเป็นความทรงจำกับคนที่เรารักหรือชอบเป็นพิเศษ แต่บางครั้งความทรงจำที่เราไม่อยากจดจำมัน มันก็อาจจะเป็นสิ่งที่ผลักดันเราให้เกิดความคิดใหม่ๆ เกิดการเรียนรู้ที่จะยอมรับในสิ่งที่เลวร้ายนั้น เพียงแค่มองและเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สำหรับก็อยากแบ่งปันความทรงจำที่ดีของผม เพื่อเป็นแรงผลักดันตนเองให้ลงจากความเศร้า 

     ก่อนเปิดปีการศึกษา ผมเริ่มด้วยการเข้าเงียบหนึ่งสัปดาห์กับเพื่อนๆในชั้นเรียน พวกเราไปเข้าเงียบที่วัดคาทอลิกที่ลำไทร ผมได้ประสบการณ์การภาวนาและการอยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น หลังจากนั้นสักสองวันผมกับเพื่อนอีกสองคนชวนกันที่จะเดินทางด้วยรถไฟเพื่อไปเที่ยวที่ชะอำ ผมรู้สึกดีใจและตืนเต้นมากเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งรถไฟ รถไฟฟรีด้วยครับ

     พวกเราไปขึ้นรถไฟที่สถานีนครปฐม พวกเราขึ้นรถบ่ายโมง สิ่งที่ปมเจอก็คือ กลุ่มวัยรุ่นที่จะไปเที่ยวทะเลสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งดูเหมือนเด็กมีตัง อีกกลุ่มหนึ่งเหมือนเด็กทั่วไป คือ พอมีตัง ผมและเพื่อนใช้เวลากับการนั่งบนรถประมาณสามชั่วโมง มันทำให้ผมเห็นธรรมชาติข้างรางรถไฟ เห็นยายแก่ๆคนหนึ่งเก็บขวดน้ำขาย ยายเป็นแบบอย่างให้กับผม ยายสุภาพมากเลยครับ  โอ๋ ลืมไปนิดหนึ่งที่ผมบอกว่าเราจะไปชะอำแต่ที่สุดเราตกลงกันใหม่บนรถไฟว่าจะไปหัวหิน ที่สุดเราก็ไปหัวหินผมดีใจมากเลยที่จะไปทะเลที่นั้น เพราะมันเป็นครั้งที่สามที่ผมได้ไปทะเล เมื่อถึงหัวหินเราก็พากันไปหาที่พัก เราเลือกที่พักติดกับทะเล บรรยากาศดีมากครับ ผมมีโอกาสไปเดินทะเลยามเย็นๆ มันช่างสวยงามมาก มามีโอกาสไปเดินถนนโต้รุ่งมันช่างเป็นบรรยากาศที่ดี หลังจากนั้นผมและเพื่อนก็พากันไปหาร้านอาหารและเครื่องดื่ม เพื่อเป็นการผ่อนคลายกับชีวิตที่ผ่านมาก่อนเปิดปีการศึกษา 

      เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นตั้งแต่เช้าประมาณตีห้าได้ ผมก็ไปเดินที่ชายหาดผมคิดว่าผมตื่นเช้าแล้ว ยังมีกลุ่มคนอีกมากที่ตื่นแต่เช้ามาดูบรรยากาศยามเช้าๆ ผมรู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ได้ประทานชีวิตใหม่ให้กับผม ขอบคุณเพื่อนๆที่พาผมมาที่นี้ ผมมีชีวิตชีวามากที่เดียว น้ำทะเลตอนเช้าๆมันช่างเย็นและน่าเล่นมาก ผมเดินลงน้ำทะเลมันทำให้ผมรู้สึกถึงธรรมชาติที่แท้จริงและความเป็นสิ่งสร้างของพระที่สร้างขึ้นเพื่อความสมดุลของโลกเรา หลังจากนั้นประมาณบ่ายพวกเราก็เดินทางกลับมานครปฐม และเริ่มชีวิตที่บ้านอบรมอีกครั้ง

       ความทรงจำมันเป็นอะไรทำไมเราถึงเรียกความทรงจำ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา แต่สิ่งที่มันแตกต่างกันคือ ความทรงจำเป็นประสบการณ์ที่เราอยากเก็บไว้ ไม่อยากจะลืมมัน และผมก็เชื่อว่า เพื่อนๆคงมีความทรงจำสำหรับตนเองอย่างแน่นอน ผมอยากให้เพื่อนเอาความทรงจำเหล่านั้นมาสร้างพลังให้กับตนเอง เพื่อเราจะเติบโตขึ้นด้วยเท้าสองข้างที่แข็งแรง  แต่อีกอย่างหนึ่ง เพื่อนก็เป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ดีมากที่สุดสำหรับเรา เพื่อนมันเป็นทั้งความทรงจำ เป็นทั้งปัจจุบัน และยังเป็นพลังที่สำคัญในการก้าวเท้าอีกด้วย เราคงมีเพื่อนที่เราสนิท เพื่อนที่เราไว้ใจ เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนตาย เพื่อนเหล่านี้จะเป็นคนสร้างประสบการณ์จนกลายเป็นความทรงจำที่เราอยากจดจำ เจอกันใหม่นะครับ

ประสบการณ์กาลเวลา

        สวัสดีครับ ผมสร้างบล็อกนี้ขี้นเพื่อที่อยากจะแบ่งปันบทความให้กับเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่าน สิ่งแรกที่ผมอยากที่จะแบ่งปันก็คือ ประสบการณ์เกี่ยวกับกาลเวลาของผมเอง

        เวลา เป็นคำสองพยางค์ที่เรามนุษย์เกี่ยวข้องมากที่เดียว คนเรามักจะใช้เวลากับการดำเนินชีวิต จึงมีคำกล่าวที่ว่า "ช่วงเวลาของชีวิต"  อาจจะเป็นช่วงเวลาแห่งความทุกข์ หรือ ช่วงเวลาแห่งความสุข สิ่งเหล่านี้มักบ่งบอกถึงประว้ติและประสบการณ์ของเรามนุษย์ และผมเองก็อยากที่จะแบ่งปันประสบการณ์ที่เกียวข้องกับเวลาให้กับเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่าน

        ผมอยากบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เรามนุษย์ไม่สามารถย้อนไปแก้ไขอดีตของเราได้ ผมเองก็เช่นเดียวกัน ผมเป็นคนบ้านนอกเกิดในหมู่บ้านที่มีอาชีพทำนา ทำสวน ป้าผมบอกว่า ผมเกิดในบ้านของตนเองโดยหมอชาวบ้าน ไม่ได้ไปคลอดที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ผมก็ดำเนินชีวิตตอนเด็กๆก็คงเหมือนเด็กบ้านนอกทั่วๆไป ชอบเล่น และโดนแม่ตีบ่อยๆ แต่นี้เป็นเพียงตอนเด็กๆ ที่ไม่ค่อยสนใจในเรื่องของเวลาสักเท่าไร ถ้าย้อนเวลาไปได้ก็คงอยากเกิดในบ้านรวยๆ ฐานะดีๆ (เพื่อนๆคงคิดเหมือนกัน) แต่พอโตขึ้นกลับเข้าใจและภูมิใจกับช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ญาติพี่น้องคนรอบข้าง ผมรู้สึกภูมิใจที่ได้เกิดที่หมู่บ้านนอก เช่นเดียวกันประสบการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่นานนี้เอง เป็นช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมง มันก็สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของผมได้เช่นกัน ทำไมก็เพราะว่า ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง ผมมีความสุขสนุกสนาน มีเสียงหัวเราะสนุกกับเพื่อนคนนี้ และช่วงเวลานั้นมันผ่านไปเร็วเหลือเกิน ณ ช่วงเวลาที่ผมมีความสุข เวลาแห่งความทุกข์(ความเงียบและการเมินเฉย) ก็เข้ามาในเวลาต่อมา  เวลานั้นผมรู้สึกถึงการปฏิเสฐและเป็นการยากเหลือเกินที่จะทำให้เวลาดีๆนั้นกลับมาอีก มีคนบอกว่า เวลาจะเป็นตัวช่วยให้ความรู้สึกดีๆนั้นกลับมาอีกครั้ง ผมรอวันที่หนึ่งผ่านไป วันที่สองก็ผ่านไป วันที่สามก็ผ่านไป ก็ยังไม่ได้ความรู้สึกที่ดีเหมือนเดิมกลับมา เวลาช่วยได้จริงหรือไมที่จะทำให้ความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนคืนมาอีกครั้ง

           เพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านครับ นี้เป็นเพียงประสบการณ์เกี่ยวกับกาลเวลาอันเล็กน้อยของผม ผมอยากบอกว่า ณ ทุกช่วงเวลาของเรา ไม่กี่ชั่วโมงก็สามารถที่จะทำให้เกิดประสบกาณ์ได้ทั้องรูปแบบ ได้ทั้งสุขและทุกข์  เพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านคงเคยมีประสบการณ์อย่างนี้เช่นเดียวกันนะครับ  เจอกันใหม่นะครับผมจะมีเรื่องราวมาแบ่งปันเรื่อยๆ นะครับ เพราะกาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเราก็ไม่สามารถย้อนกลับมาแก้ไขอะไรในอดีตที่ผ่านมาแล้วได้เช่นกัน