ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

          ตลอดช่วงเวลาของคนเรามันจะมีเรื่องที่เข้ามากมามาย บางเรื่องทำให้เราหัวเสีย บางเรื่องทำใหเราหยุดเดิน บางเรื่องทำให้เรายิ้มได้ สิ่งเหล้านี้ล้วนเกิดขึ้นกับเราทุกคนเพียงแค่ว่า ตอนนี้เราสุข ตอนต่อไปเราทุกข์ หรือตอนต่อไปไม่มีอีกแล้ว  

          ช่วงหนึ่งของชีวิต(มัธยมศึกษาตอนต้น) ผมมีประสบการณ์เรื่องการแก้เชือกที่พันกัน มันเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ทำให้ผมหน้าเบื่อมากที่เดียว จนบางครั้งก็อารมณ์เสีย และบางครั้งก็มีความฉลาด(ที่ดูโง่ไปนิด) ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบเรื่องง่ายๆ การนั้งแก้ปมเชือกมันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก และน่าเบื่อมาก ดังนั้นความคิดก็เข้ามาในหัวของผมคือ การใช้มีดเป็นเครื่องมือที่ดี สำหรับงานนี้ ผมเริ่มใช้มีดที่จะตัดปมเชือกเหล่านั้นออกไปที่ละเล็กที่ละน้องที่ก็ทำได้แต่ผลมันก็คือ เชือกเส้นนั้นมันสามารถใช้งานได้นิดเดียว แต่ผมก้รู้สึกโล่งไปทันที แต่ก็คงมีอีกหลายๆครั้งที่ผมยังคงแก้ปมเชือกที่มันพันกันแบบสุดๆ ด้วยการใช้มีดและผลมันก็เหมือนเดิมคือ เหลือเชือกนิดเดียวที่เอาไว้ใช้ประโยชน์แทนที่ผมจะได้ใช้เชือกทั้งหมด หรือบางครั้งตัดผิดก็ใช้เชือกเส้นนั้นไม่ได้เลย แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่ผมสามารถที่นั่งแก้ปมเชือกด้วยมือของตนเองและผลมันก็คงเหลือเชือกเส้นเท่าเดิม และใช้ประโยชน์มันจากความยาวทีมันมี และคุณค่าของเชือกมันก็เท่าเดิม

          ปัญหาก็เป็นเช่นปมเชือกที่พันกันไว้ให้เราแก้ เป็นไปไม่ได้ที่เมื่อเรามีปัญหาแล้วเราไม่รู้สึกที่จะเหนื่อย ที่จะท้อหรือที่จะหยุดมันพอแค่นี้  เชือกที่มีปมพันกันยุ่งเหยิง เราเห็นใครสักคนไหมที่นั่งแก้ปมเชือกอย่างตั้งใจ สำหรับผม ผมคิดว่าบรรดาพ่อแม่ ลุง-ป้า ของเราคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านั้นแน่นอน เพราะอะไรทำไม ท่านถึงยังคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านี้ ผมอยากบอกว่า เชือกที่ท่านแก้ เชือกเส้นนั้นที่ท่านค่อยๆแก้ปมของมันออกทีละเล็กทีละน้อง ก็เพราะท่านคงเห็นถึงความจำเป็นที่จะใช้มันอย่างมันมี เพื่อจะได้ใช้เชือกรัดอะไรอะไรหลายอย่าง ปัญหาก็เช่นกัน เมื่อเราก้าวผ่านมันด้วยการแก้ปัญหาด้วยตัวเราเองหรือ ด้วยการช่วยเหลือของคนอื่น เราก็จะเห็นถึงคุณค่าของมัน จริงที่เราบอกว่า ใช้มีดก็ได้นิครับ อย่าลืมนะครับว่า ใช้แล้วเราเหลือเชือกยาวเท่าเดิมหรือไม บางครั้งปัญหาของเราก็ไม่ใช่จะแก้ได้ง่ายๆ ไม่ใช่ชั่วโมงเดียว วันเดียว หรือเดือนเดียว มันอาจใช้เวลานานเป็นปี สองปี หรือหลายๆปี เช่น ผมกว่าจะคืนดีกับเพื่อนของผมต้องใช้เวลาถึง 6 ปี มันนานไหมครับ นานมากนะครับ แต่เมื่อผมทำได้ คุณทำได้ สิ่งที่ได้ก็คือ ความสุข แม้จะนานก็ตาม เช่นกันพ่อแม่ ลุง-ป้า ที่นั่งแก้ปมเชือกนานก็ต้องทน เพื่อจะได้เชือกเส้นนั้นมาทั้งเส้น

          สิ่งที่น่าคิดและหยุดมองดู นั่นก็คือ เชือกที่เรานั่งแก้ปมที่พันกันอยู่อย่างยุ่งเหยิงอยู่นั่น เราจะให้มีดเลยหรือเราจะลองที่จะใช้มือของเราทั้งสองข้างแก้มันออกที่ละเล็กที่ละน้อย และที่สุดก็จะบอกกับตัวเองว่า ผมก็ทำได้ เห็นไหมครับแม่ แม่ก็จะบอกว่า ดีแล้วลูกขนาดเชือกที่พันยุ่งเหยิงที่กองอยู่ต่อหน้าลูกลูกยังแก้มันได้ นับอะไรกับปัญหาที่ลูกเจอแม่ก็เชื่อว่าลูกจะนั่งลงแล้วค่อยๆคิดค่อยๆแก้ เพื่อมันจะเกิดผลแก่ตัวลูกไม่มากก็น้อย หรือถ้าเป็นผลเสียก็อาจจะน้อยกว่าที่ลูกไม่คิดที่จะแก้มันเลย หรืออาจะมีผลเสียที่น้อยกว่าการใช้มีดตัดปมเชือกเหล่านั้นออกจนไม่เหลือเชือกที่จะใช้เลย 

มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์

มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์

           

 ชีวิตของเรามนุษย์มีคุณธรรมมากมายในตัวเอง ความรับผิดชอบเป็นคุณธรรมหนึ่งที่มนุษย์เรามีมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เนื่องจากเรามนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาตามภาพลักษณ์ของพระเจ้า (Image of God) นั้นเอง(ตามความเชื่อของคริสตศาสนา) มนุษย์เป็นบุคคลที่มีจิตวิญญาณ ไม่เหมือนกับวัตถุไร้ชีวิต พืช และสัตว์ คุณลักษณะนี้ทำให้มนุษย์เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า มากกว่าสิ่งสร้างอื่นๆ ที่มองเห็นได้ มีร่างกาย มีจิตใจ มีความนึกคิด ฯลฯ แต่นอกเหนือจากนี้    พระเจ้าเองก็ยังให้เรามนุษย์มีอิสระภาพหรือเสรีภาพ ในการที่เราจะเลือกกระทำหรือปฏิบัติอะไรก็ตาม เพียงแต่การเลือกใช้เสรีภาพนั้น จะต้องคงอยู่ภายใต้จิตสำนึกและจะต้องตามมาด้วยความรับผิดชอบ แล้วจริงหรือที่มนุษย์เรามีความรับผิดชอบต่อประวัติศาสตร์ แล้วคำเหล่านี้หมายถึงอะไร

ประวัติศาสตร์

      ประวัติศาสตร์ หมายถึง วิชาว่าด้วยเหตุการณ์ที่เป็นมาหรือเรื่องราวของประเทศชาติเป็นต้นตามที่บันทึกไว้เป็นหลักฐาน ความหมายตามรากศัพท์  ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน

       James Harvey Robinson กล่าวว่า ประวัติศาสตร์ คือ “ทุกสิ่งที่มนุษย์ได้ทำ ได้คิด ได้หวัง หรือได้รู้สึก”

ความรับผิดชอบ

      ความรับผิดชอบ คือ สภาพที่รู้จักภาระหน้าที่ และทำงาน หรือดำเนินการ ตามภาระหน้าที่ ให้บังเกิดผลลัพธ์มากที่สุด และเงื่อนไขที่ต้องมี คือ การรู้ (เรียนรู้และ/หรือรับรู้) ว่าภารกิจที่ต้องกระทำในหน้าที่นั้นๆ มีอะไรบ้าง หรืออีกนัยหนึ่งคือ รู้หน้าที่นั่นเอง การมีคุณธรรมความรับผิดชอบ "สื่อการมีคุณธรรม" การรู้จักหน้าที่ นั่นคือ การมีความสำนึกในหน้าที่

      ความรับผิดชอบความหมายตามรากศัพท์ ตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๓๐
ให้ความหมายของความรับผิดชอบ  หมายถึง อาการ ยอมตามผลที่ดีหรือไม่ดีในกิจการที่ได้กระทำไป 

     
      สิ่งเหล่านี้เป็นความหมายหรือคำนิยามของคำเท่านั้น บางครั้งเราก็สามารถที่จะอธิบายถึงความหมายของคำเหล่านี้ได้ต่างๆมากมาย และคำสองคำนี้มันสำพันธ์กันอย่างไร
      ประวัติศาสตร์ถูกสร้างจากการกระทำของมนุษย์ เมื่อเราเองย้อนกลับไปมองชีวิตที่ผ่านมาเราก็จะเห็นถึงเรื่องราวมากมายทั้งแต่เราเกิด จนถึงจุดที่ยืนอยู่นั้นขณะนี้ ผมเองก็เช่นกัน เมื่อย้อนกลับไปมองก็เห็นว่า โห่! ผ่านมาแล้ว 24 ปี มันช่างมีเรื่องราวมากมายที่เดียว ตอนเป็นเด็กก็อยู่ในหม่บ้าน ที่เต็มไปด้วยท้องทุ่ง ผมเคยเป็นเด็กเลี้ยงวัว ผมเคยเล่นแอบหนี้แม่ไปเล่นน้ำ มันช่างเป็นเรื่องราวชีวิตตอนเด็กที่คล้ายกับเด็กๆในหมู่บ้านทั่วไป แต่ก็ไม่เหมือนกันทุกอย่าง ชีวิต 24 ปีมันก็ช่างยาวเหมือนกันมีทั้งเรื่องที่เป็นนต้นเหตุให้คนอื่น เช่น  เรื่องทะเลาะวิวาท หรืออุบัติเหตุทางรถยนต์ ฯลฯ มีทั้งเรื่องที่นำความยินดีมาให้พ่อแม่ เช่น ตอนเป็นนักเรียนประถม เป็นนักเรียนประพฤติดี สิ่งเหล่านี้มักเกินขึ้นกับเราแต่ละคนผมเชื่ออย่างนั้น นอกจากเรื่องราวที่เป็นประวัติศาสตร์ส่วนตัวแล้วยังมีประวัติศาสตร์ของสังคม ชาติและที่สุด ประวัติศาสตร์โลก แล้วเรามีความรับผิดชอบแค่นั้นกับประวัติศาสตร์ เป็นความจริงที่ที่มนุษย์เราจะต้องมีความรับผิดชอบต่อประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน  ใช่! แล้วเราจะรับผิดชอบอย่างไร เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์มันผ่านไปแล้ว แน่นอนเรามนุษย์ก็คงต้องย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวเหล่านั้น และคิดพิจารณาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผลมันเป็นอย่างไร ตัวอย่างที่ผมเองอยากนำเสนอคือ สงคราม เรารู้ว่าผลของสงครามมันเป็นอย่าง เราอยากให้มันเกิดขึ้นอีก เราอยากให้คนตายมากมายจนอาจไม่มีประเทศนั้นอยู่อีกต่อไปเหรอครับ ผมเชื่อทุกคนคงตอบว่าไม่ ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก สำหรับผมผมก็มองว่า สิ่งนี้ก็เป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่ง ที่เรากระทำได้ เพียงแค่เราย้อนกลับไปมองอดีตแล้วสิ่งที่ไม่ดีก็อย่างพยายามสร้างมันขึ้นมากอีก สิ่งไหนที่ดีก็จงสร้างมันขึ้นมากอีก

     

      สุดท้ายผมอยากนำเสนอว่า มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ สำหรับผม เราต้องมีความรับผิดชอบอย่างมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตมันเกิดจากการเลือกใช้ “เสรีภาพ” ของเราในทางนั้น สงครามเกิดขึ้น ก็เพราะบรรดาผู้นำเลือกที่จะใช้เสรีภาพในการก่อสงคราม อีกอย่างหนึ่งเมื่อเหตุการณ์ผ่านไปจงเอาเหตุการณ์เหล่านี้มาสอนคนในยุคต่อๆไป เพื่อที่จะได้ยินคำว่า “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” ถ้าซ้ำรอยที่ดีมันคงดีมากที่เดียว แต่ถ้าซ้ำที่เลวร้ายมันก็จะเลวร้ายและบางครั้งก็จะเลวร้ายกว่าเดิม 

      เพื่อนๆครับลองคิดดูว่า มนุษย์เรามีความรับผิดชอบมากแค่ไหน กับสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ ลองแสดงความคิดของเพื่อนๆด้วยนะครับ

เพลง ก้าวผ่าน (เรื่องราวชีววิต)

                                            ก้าวผ่าน

เหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต        กลับมาคิดถึงเรื่องราวที่เข้ามา

บางคราวนั้น เต็มไปด้วยปัญหา               แต่ไม่รู้ว่าผ่านมาได้อย่างไร

ก็คงมีแต่เพียงพระองค์              พระผู้ทรงคอยดูแลและไม่ห่าง

เมื่อทุกข์ใจ  พระองค์ช่วยเสริมพลัง        และให้ความหวัง สู่จุดหมาย

(#) เมื่อชีวิตนี้  ต้องก้าวเดิน      ขอให้เห็นถึงคุณค่า

กับเหตุการณ์และหนทางที่ก้าวผ่านมา   เก็บเอาแต่สิ่งที่ดี ปล่อยสิ่งร้ายอย่าได้นำพา

ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย

ไม่กังวลอะไรต่อแต่นี้                 เดินตามเสียงของหัวใจและมุ่งไป

อดีตที่ผ่านเลย คงเหลือความดีได้           และคงไม่ ปล่อยใจเรา ให้หลงทาง (#)

                      ......ขอพระองค์ทรงนำเราไปถึงจุดหมาย......

ชีวิตของเรามักจะมีเรื่องราวมากมายเข้ามา บางครั้งมันจะทำให้เราทุกข์ บางครั้งมันจะทำให้เราสุข
สิ่งต่างๆ เหล่านี้มันก้าวเข้ามาสร้างชีวิตของเราให้เป็นประวัติศาสตร์สำหรับเรา
ที่สุด ชีวิตของเราจะต้องก้าวผ่านเรื่องราวเหล่านี้ พร้อมกับพระองค์

เงื่อนไขของชีวิตก็คือ ความตาย

เงื่อนไขของชีวิต มันก็คือ ความตาย

เงื่อนของการไปสวรรค์ มันก็คือ การทำความดีด้วยความรัก

เงื่อนไขของการตกนรก มันก็คือ การทำไม่ดีกับเพื่อนพี่น้อง

ชีวิตของเรามมนุษย์มีการใช้เงื่อนไขอยู่ตลอดเวลา วันหนึ่งผมนั่งกินหนังหมูทอด(อร่อยมาก)  ก็ก็คิดถึงเงื่อนไขของชีวิตมันคืออะไร เพื่อนๆว่ามันคืออะไร ความคิดของผมมันก็คือ ความตาย การตายเป็นอะไรที่เรามนุษย์ต้องพบต้องเจอไม่มีใครข้ามมันไปได้ เพียงแต่ว่าเวลานั้นจะมาถึงตอนไหน แล้วที่สุดมนุษย์เราก็ต้องจบชีวิตลง

 แต่ก่อนจะจะจบชีวิตลงนั้น เรามนุษย์เองยังต้องดำเนินชีวิตไปวันแล้ววันเล่า ผมเองก็คนหนึ่งที่เป็นอย่างนั้น ตอนเด็กผมมีเงื่อนไขกับแม่ของผม มันเป็นอะไรที่ต้องทำแล้วมันจะได้มาซึ่งสิ่งที่ผมอยากได้ นั้นก็คือ ตอนเด็กประมาณ ป.4 หลังจากเลิกเรียนปมจะต้องกลับบ้านมาล้างจาน กวาดบ้านถูกบ้าน หรือบางวันผมจะต้องซักผ้าซึ่งต้องใช้มือทำ มันรู้สึกเหนื่อยมาก แต่เพื่อที่จะได้ไปเล่นกับเพื่อนๆโดยที่จะไม่โดนแม่ตีเมื่อตอนกลับมาจากการไปเล่นกับเพื่อนๆนั้นเอง นี้ก็เป็นเงื่อนไขสำหรับผมตอนเด็กๆ

 หลังจากนั้นเงื่อนไขสำหรับผมคืออะไร เมื่อตอนผมอายุ 19 ผมอยู่บ้านอบรมที่บ้านเณรเล็กอุดร พอจะสิ้นปีผมจะต้องไปบ้านอบรมที่นครราชสีมา แต่ก็มีเงื่อไขที่บอกว่า ต้องสอบภาษาอังกฤษให้ผ่าน 400 คะแนน ผมคิดในใจ ณ เวลานั้น ทำไมต้องเอาอะไรมาเป็นเงื่อนไขของการก้าวหน้า แต่ที่สุดผมสอบได้ 410 พอดี 555 ดีใจมาผ่านแล้ว ที่สุดผมก็ไปอยู่บ้านอบรมที่นครราชสีมา

 เงื่อนไขเหล่านี้มันเกิดขึ้นตลอดเวลา เช่น  เงี่อนไขเวลาที่เราทะเลาะกับเพื่อน เราก็จะสร้างเงื่อนไขสำหรับตนเองขึ้นมา กล่าวคือ ถ้ามันไม่มาขอโทษก็ไม่ต้องคุยกัน  หรือว่าเงื่อนไขอื่นๆๆมากมาย

ที่สุดแล้วผมเพียงอยากจะบอกว่า เงื่อนไขของชีวิตเรานั้นมันมีมากมาย ตั้งแต่เด็กจนตาย ตายไปแล้วยังมีเงื่อนไขที่ว่า ทำดีไปสวรรค์ ทำชั่วไปนรก สิ่งเหล่านี้มักจะควบคุมเรามนุษย์ให้ดำเนินชีวิตไปเรื่อยๆ แต่เราอย่าลืมว่าเราทุกคนก็จะจบชีวิตลงกันทุกคน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีเงื่อนไขนั้นก็คือ ความรักของพระเจ้าที่มีต่อเรามนุษย์ พระองค์ไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย พระองค์ให้เรามีเสรีภาพในการดำเนินชีวิต เพียงแต่เราต้องพึ่งระวังในการใช้เสรีภาพของเราเองด้วย ครับสำหรับเนื้อหาเหล่านี้ผมอยากชวนเพื่อนๆคิดดูว่าอะไรเป็นเงื่อนไขชีวิตของเรา ดูๆดีๆคิดอย่างดีแล้วจะพบเงื่อนไขในชีวิตมากมาย55

ความทรงจำ ที่เราไม่อาจจะลบมันได้

 ความทรงจำ ที่เราไม่อาจจะลบมันได้ 

ความทรงจำ เป็นสิ่งผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา

ความทรงจำ เป็นความสุข ความเศร้าที่เกิดขึ้น

ความทรงจำ เป็นทั้งสิ่งที่อยากจำและไม่อยากจดจำมัน

     

     ความทรงจำ ผมเชื่อว่าเราทุกคนอยากจดจำเพียงแค่ความทรงจำดีๆเท่า และมองข้ามความทรงจำที่มันเลวร้าย เพราะอะไรทำไมเราถึงเป็นอย่างนั้น ความทรงจำที่ดีมันก็เป็นเพียงสิ่งที่เราคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาแล้วเราก็มีความสุข มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเรา ยิ่งเป็นความทรงจำกับคนที่เรารักหรือชอบเป็นพิเศษ แต่บางครั้งความทรงจำที่เราไม่อยากจดจำมัน มันก็อาจจะเป็นสิ่งที่ผลักดันเราให้เกิดความคิดใหม่ๆ เกิดการเรียนรู้ที่จะยอมรับในสิ่งที่เลวร้ายนั้น เพียงแค่มองและเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สำหรับก็อยากแบ่งปันความทรงจำที่ดีของผม เพื่อเป็นแรงผลักดันตนเองให้ลงจากความเศร้า 

     ก่อนเปิดปีการศึกษา ผมเริ่มด้วยการเข้าเงียบหนึ่งสัปดาห์กับเพื่อนๆในชั้นเรียน พวกเราไปเข้าเงียบที่วัดคาทอลิกที่ลำไทร ผมได้ประสบการณ์การภาวนาและการอยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น หลังจากนั้นสักสองวันผมกับเพื่อนอีกสองคนชวนกันที่จะเดินทางด้วยรถไฟเพื่อไปเที่ยวที่ชะอำ ผมรู้สึกดีใจและตืนเต้นมากเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนั่งรถไฟ รถไฟฟรีด้วยครับ

     พวกเราไปขึ้นรถไฟที่สถานีนครปฐม พวกเราขึ้นรถบ่ายโมง สิ่งที่ปมเจอก็คือ กลุ่มวัยรุ่นที่จะไปเที่ยวทะเลสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งดูเหมือนเด็กมีตัง อีกกลุ่มหนึ่งเหมือนเด็กทั่วไป คือ พอมีตัง ผมและเพื่อนใช้เวลากับการนั่งบนรถประมาณสามชั่วโมง มันทำให้ผมเห็นธรรมชาติข้างรางรถไฟ เห็นยายแก่ๆคนหนึ่งเก็บขวดน้ำขาย ยายเป็นแบบอย่างให้กับผม ยายสุภาพมากเลยครับ  โอ๋ ลืมไปนิดหนึ่งที่ผมบอกว่าเราจะไปชะอำแต่ที่สุดเราตกลงกันใหม่บนรถไฟว่าจะไปหัวหิน ที่สุดเราก็ไปหัวหินผมดีใจมากเลยที่จะไปทะเลที่นั้น เพราะมันเป็นครั้งที่สามที่ผมได้ไปทะเล เมื่อถึงหัวหินเราก็พากันไปหาที่พัก เราเลือกที่พักติดกับทะเล บรรยากาศดีมากครับ ผมมีโอกาสไปเดินทะเลยามเย็นๆ มันช่างสวยงามมาก มามีโอกาสไปเดินถนนโต้รุ่งมันช่างเป็นบรรยากาศที่ดี หลังจากนั้นผมและเพื่อนก็พากันไปหาร้านอาหารและเครื่องดื่ม เพื่อเป็นการผ่อนคลายกับชีวิตที่ผ่านมาก่อนเปิดปีการศึกษา 

      เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นตั้งแต่เช้าประมาณตีห้าได้ ผมก็ไปเดินที่ชายหาดผมคิดว่าผมตื่นเช้าแล้ว ยังมีกลุ่มคนอีกมากที่ตื่นแต่เช้ามาดูบรรยากาศยามเช้าๆ ผมรู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ได้ประทานชีวิตใหม่ให้กับผม ขอบคุณเพื่อนๆที่พาผมมาที่นี้ ผมมีชีวิตชีวามากที่เดียว น้ำทะเลตอนเช้าๆมันช่างเย็นและน่าเล่นมาก ผมเดินลงน้ำทะเลมันทำให้ผมรู้สึกถึงธรรมชาติที่แท้จริงและความเป็นสิ่งสร้างของพระที่สร้างขึ้นเพื่อความสมดุลของโลกเรา หลังจากนั้นประมาณบ่ายพวกเราก็เดินทางกลับมานครปฐม และเริ่มชีวิตที่บ้านอบรมอีกครั้ง

       ความทรงจำมันเป็นอะไรทำไมเราถึงเรียกความทรงจำ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา แต่สิ่งที่มันแตกต่างกันคือ ความทรงจำเป็นประสบการณ์ที่เราอยากเก็บไว้ ไม่อยากจะลืมมัน และผมก็เชื่อว่า เพื่อนๆคงมีความทรงจำสำหรับตนเองอย่างแน่นอน ผมอยากให้เพื่อนเอาความทรงจำเหล่านั้นมาสร้างพลังให้กับตนเอง เพื่อเราจะเติบโตขึ้นด้วยเท้าสองข้างที่แข็งแรง  แต่อีกอย่างหนึ่ง เพื่อนก็เป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ดีมากที่สุดสำหรับเรา เพื่อนมันเป็นทั้งความทรงจำ เป็นทั้งปัจจุบัน และยังเป็นพลังที่สำคัญในการก้าวเท้าอีกด้วย เราคงมีเพื่อนที่เราสนิท เพื่อนที่เราไว้ใจ เพื่อนกิน เพื่อนเที่ยว เพื่อนตาย เพื่อนเหล่านี้จะเป็นคนสร้างประสบการณ์จนกลายเป็นความทรงจำที่เราอยากจดจำ เจอกันใหม่นะครับ

ประสบการณ์กาลเวลา

        สวัสดีครับ ผมสร้างบล็อกนี้ขี้นเพื่อที่อยากจะแบ่งปันบทความให้กับเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่าน สิ่งแรกที่ผมอยากที่จะแบ่งปันก็คือ ประสบการณ์เกี่ยวกับกาลเวลาของผมเอง

        เวลา เป็นคำสองพยางค์ที่เรามนุษย์เกี่ยวข้องมากที่เดียว คนเรามักจะใช้เวลากับการดำเนินชีวิต จึงมีคำกล่าวที่ว่า "ช่วงเวลาของชีวิต"  อาจจะเป็นช่วงเวลาแห่งความทุกข์ หรือ ช่วงเวลาแห่งความสุข สิ่งเหล่านี้มักบ่งบอกถึงประว้ติและประสบการณ์ของเรามนุษย์ และผมเองก็อยากที่จะแบ่งปันประสบการณ์ที่เกียวข้องกับเวลาให้กับเพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่าน

        ผมอยากบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เรามนุษย์ไม่สามารถย้อนไปแก้ไขอดีตของเราได้ ผมเองก็เช่นเดียวกัน ผมเป็นคนบ้านนอกเกิดในหมู่บ้านที่มีอาชีพทำนา ทำสวน ป้าผมบอกว่า ผมเกิดในบ้านของตนเองโดยหมอชาวบ้าน ไม่ได้ไปคลอดที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ผมก็ดำเนินชีวิตตอนเด็กๆก็คงเหมือนเด็กบ้านนอกทั่วๆไป ชอบเล่น และโดนแม่ตีบ่อยๆ แต่นี้เป็นเพียงตอนเด็กๆ ที่ไม่ค่อยสนใจในเรื่องของเวลาสักเท่าไร ถ้าย้อนเวลาไปได้ก็คงอยากเกิดในบ้านรวยๆ ฐานะดีๆ (เพื่อนๆคงคิดเหมือนกัน) แต่พอโตขึ้นกลับเข้าใจและภูมิใจกับช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ญาติพี่น้องคนรอบข้าง ผมรู้สึกภูมิใจที่ได้เกิดที่หมู่บ้านนอก เช่นเดียวกันประสบการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่นานนี้เอง เป็นช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ชั่วโมง มันก็สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของผมได้เช่นกัน ทำไมก็เพราะว่า ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง ผมมีความสุขสนุกสนาน มีเสียงหัวเราะสนุกกับเพื่อนคนนี้ และช่วงเวลานั้นมันผ่านไปเร็วเหลือเกิน ณ ช่วงเวลาที่ผมมีความสุข เวลาแห่งความทุกข์(ความเงียบและการเมินเฉย) ก็เข้ามาในเวลาต่อมา  เวลานั้นผมรู้สึกถึงการปฏิเสฐและเป็นการยากเหลือเกินที่จะทำให้เวลาดีๆนั้นกลับมาอีก มีคนบอกว่า เวลาจะเป็นตัวช่วยให้ความรู้สึกดีๆนั้นกลับมาอีกครั้ง ผมรอวันที่หนึ่งผ่านไป วันที่สองก็ผ่านไป วันที่สามก็ผ่านไป ก็ยังไม่ได้ความรู้สึกที่ดีเหมือนเดิมกลับมา เวลาช่วยได้จริงหรือไมที่จะทำให้ความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนคืนมาอีกครั้ง

           เพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านครับ นี้เป็นเพียงประสบการณ์เกี่ยวกับกาลเวลาอันเล็กน้อยของผม ผมอยากบอกว่า ณ ทุกช่วงเวลาของเรา ไม่กี่ชั่วโมงก็สามารถที่จะทำให้เกิดประสบกาณ์ได้ทั้องรูปแบบ ได้ทั้งสุขและทุกข์  เพื่อนๆและผู้อ่านทุกท่านคงเคยมีประสบการณ์อย่างนี้เช่นเดียวกันนะครับ  เจอกันใหม่นะครับผมจะมีเรื่องราวมาแบ่งปันเรื่อยๆ นะครับ เพราะกาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และเราก็ไม่สามารถย้อนกลับมาแก้ไขอะไรในอดีตที่ผ่านมาแล้วได้เช่นกัน