ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

ปัญหาของชีวิตกับเชือกพันกัน

          ตลอดช่วงเวลาของคนเรามันจะมีเรื่องที่เข้ามากมามาย บางเรื่องทำให้เราหัวเสีย บางเรื่องทำใหเราหยุดเดิน บางเรื่องทำให้เรายิ้มได้ สิ่งเหล้านี้ล้วนเกิดขึ้นกับเราทุกคนเพียงแค่ว่า ตอนนี้เราสุข ตอนต่อไปเราทุกข์ หรือตอนต่อไปไม่มีอีกแล้ว  

          ช่วงหนึ่งของชีวิต(มัธยมศึกษาตอนต้น) ผมมีประสบการณ์เรื่องการแก้เชือกที่พันกัน มันเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ทำให้ผมหน้าเบื่อมากที่เดียว จนบางครั้งก็อารมณ์เสีย และบางครั้งก็มีความฉลาด(ที่ดูโง่ไปนิด) ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบเรื่องง่ายๆ การนั้งแก้ปมเชือกมันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก และน่าเบื่อมาก ดังนั้นความคิดก็เข้ามาในหัวของผมคือ การใช้มีดเป็นเครื่องมือที่ดี สำหรับงานนี้ ผมเริ่มใช้มีดที่จะตัดปมเชือกเหล่านั้นออกไปที่ละเล็กที่ละน้องที่ก็ทำได้แต่ผลมันก็คือ เชือกเส้นนั้นมันสามารถใช้งานได้นิดเดียว แต่ผมก้รู้สึกโล่งไปทันที แต่ก็คงมีอีกหลายๆครั้งที่ผมยังคงแก้ปมเชือกที่มันพันกันแบบสุดๆ ด้วยการใช้มีดและผลมันก็เหมือนเดิมคือ เหลือเชือกนิดเดียวที่เอาไว้ใช้ประโยชน์แทนที่ผมจะได้ใช้เชือกทั้งหมด หรือบางครั้งตัดผิดก็ใช้เชือกเส้นนั้นไม่ได้เลย แต่ก็มีบางครั้งเหมือนกันที่ผมสามารถที่นั่งแก้ปมเชือกด้วยมือของตนเองและผลมันก็คงเหลือเชือกเส้นเท่าเดิม และใช้ประโยชน์มันจากความยาวทีมันมี และคุณค่าของเชือกมันก็เท่าเดิม

          ปัญหาก็เป็นเช่นปมเชือกที่พันกันไว้ให้เราแก้ เป็นไปไม่ได้ที่เมื่อเรามีปัญหาแล้วเราไม่รู้สึกที่จะเหนื่อย ที่จะท้อหรือที่จะหยุดมันพอแค่นี้  เชือกที่มีปมพันกันยุ่งเหยิง เราเห็นใครสักคนไหมที่นั่งแก้ปมเชือกอย่างตั้งใจ สำหรับผม ผมคิดว่าบรรดาพ่อแม่ ลุง-ป้า ของเราคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านั้นแน่นอน เพราะอะไรทำไม ท่านถึงยังคงนั่งแก้ปมเชือกเหล่านี้ ผมอยากบอกว่า เชือกที่ท่านแก้ เชือกเส้นนั้นที่ท่านค่อยๆแก้ปมของมันออกทีละเล็กทีละน้อง ก็เพราะท่านคงเห็นถึงความจำเป็นที่จะใช้มันอย่างมันมี เพื่อจะได้ใช้เชือกรัดอะไรอะไรหลายอย่าง ปัญหาก็เช่นกัน เมื่อเราก้าวผ่านมันด้วยการแก้ปัญหาด้วยตัวเราเองหรือ ด้วยการช่วยเหลือของคนอื่น เราก็จะเห็นถึงคุณค่าของมัน จริงที่เราบอกว่า ใช้มีดก็ได้นิครับ อย่าลืมนะครับว่า ใช้แล้วเราเหลือเชือกยาวเท่าเดิมหรือไม บางครั้งปัญหาของเราก็ไม่ใช่จะแก้ได้ง่ายๆ ไม่ใช่ชั่วโมงเดียว วันเดียว หรือเดือนเดียว มันอาจใช้เวลานานเป็นปี สองปี หรือหลายๆปี เช่น ผมกว่าจะคืนดีกับเพื่อนของผมต้องใช้เวลาถึง 6 ปี มันนานไหมครับ นานมากนะครับ แต่เมื่อผมทำได้ คุณทำได้ สิ่งที่ได้ก็คือ ความสุข แม้จะนานก็ตาม เช่นกันพ่อแม่ ลุง-ป้า ที่นั่งแก้ปมเชือกนานก็ต้องทน เพื่อจะได้เชือกเส้นนั้นมาทั้งเส้น

          สิ่งที่น่าคิดและหยุดมองดู นั่นก็คือ เชือกที่เรานั่งแก้ปมที่พันกันอยู่อย่างยุ่งเหยิงอยู่นั่น เราจะให้มีดเลยหรือเราจะลองที่จะใช้มือของเราทั้งสองข้างแก้มันออกที่ละเล็กที่ละน้อย และที่สุดก็จะบอกกับตัวเองว่า ผมก็ทำได้ เห็นไหมครับแม่ แม่ก็จะบอกว่า ดีแล้วลูกขนาดเชือกที่พันยุ่งเหยิงที่กองอยู่ต่อหน้าลูกลูกยังแก้มันได้ นับอะไรกับปัญหาที่ลูกเจอแม่ก็เชื่อว่าลูกจะนั่งลงแล้วค่อยๆคิดค่อยๆแก้ เพื่อมันจะเกิดผลแก่ตัวลูกไม่มากก็น้อย หรือถ้าเป็นผลเสียก็อาจจะน้อยกว่าที่ลูกไม่คิดที่จะแก้มันเลย หรืออาจะมีผลเสียที่น้อยกว่าการใช้มีดตัดปมเชือกเหล่านั้นออกจนไม่เหลือเชือกที่จะใช้เลย